Jopsblog

Mar 2015
Feb 2015
Jan 2014
Oct 2013
Sep 2013
Jul 2013
Jun 2013
Dec 2012
Mar 2012
Nov 2011
May 2011
Apr 2011
Mar 2011
Feb 2011
Jan 2011
Dec 2010

Roelofs Getuigenis

Gastblogger: Roelof Speelman


Het is intussen alweer 24 jaar geleden dat ik een radicale verandering in mijn leven meemaakte. Van een verlegen, bange jongen werd ik in één keer een enthousiaste, blije, vurige jongeman.
Een jaar lang zat ik op een club waar men mij vertelde over een God die de mensen liefhad, een andere God dan die ik kende. Ik kende alleen de God die alles zag en je zou straffen voor de verkeerde dingen die je deed. Maar op deze club leerde ik God kennen zoals Hij in de Bijbel omschreven wordt.
Vrij snel na deze bekering kwam ik te werken op een christelijk conferentiecentrum. Ik luisterde naar veel verschillende sprekers die elkaar soms letterlijk tegenspraken. De enige referentie die ik had was mijn Bijbel. Ik las en ik las en ik las. Ik bad, huilde, bad, schreeuwde. Ik leerde God kennen, steeds beter. Ik leerde in tongen bidden, ik leerde veel.
Sommige delen uit de Bijbel liet ik voor wat ze waren, vooral de delen over genezing. Ik had een paar kleine dingen zien gebeuren op dit gebied bij bepaalde groeperingen, maar veel indruk maakte het niet.
Ik wilde verder met het dienen van God. Een bijbelschool leek een logische keuze. Aangemoedigd door mijn omgeving begon ik met goede moed aan mijn eerste bijbelschool. Helaas, de regels waren dusdanig dat het me niet lukte om voor dertig studenten te koken en tegelijk serieus mee te doen met de lessen. Na zes maanden moest ik opgeven.
Later heb ik nog eens een half jaar een andere bijbelschool geprobeerd. En nog weer later twee jaar een deeltijd bijbelschool. Ik kende mijn roeping: het Evangelie bekendmaken. Het goede nieuws verkondigen. En daar had je bijbelschool voor nodig. Anders kon je geen voorganger worden.
Ondertussen bleef ik zo nu en dan met enkele delen uit de Bijbel worstelen. Waarom werden er geen mensen genezen? Terwijl de Bijbel duidelijk leert dan gelovigen hieraan te herkennen zijn.
Marcus 16:17-18: 'Degenen die tot geloof zijn gekomen, zullen herkenbaar zijn aan de volgende tekenen: in Mijn naam zullen ze demonen uitdrijven, ze zullen spreken in onbekende talen, met hun handen zullen ze slangen oppakken en als ze een dodelijk gif drinken zal dat hun niet deren, en ze zullen zieken weer gezond maken door hun de handen op te leggen.'
Ik zag het niet. Hier en daar, en meestal in het buitenland gebeurde er wel eens iets. Zo ging ik met een vriend van me naar Zweden, naar Uppsala om daar een conferentie bij te wonen waar wonderen gebeurden. En inderdaad, ik zag iets, maar datgene wat Jezus noemde zag ik nog niet.
Nog steeds zie ik het te weinig. Maar het gebeurt wel degelijk.
Tijdens mijn periode op het conferentiecentrum leerde ik een leuk meisje kennen. Onze wegen scheidden op een gegeven moment, en het contact verdween. Maar vorig jaar vond ik haar weer terug via LinkedIn. Ze vertelde over wat ze had mee gemaakt en over haar man die de straat opging om voor zieken te bidden. Benen zouden aangroeien, ziektes zouden verdwijnen. Ik geloofde het, maar tegelijk twijfelde ik. Intussen had ik geleerd om alle dingen te onderzoeken.
Ik nodigde Ronald Plat uit om een keer langs te komen met de Gloriestoel. Voor de zekerheid niet gelijk in Coevorden maar in Ommen.
Wat mij het meest verbaasde was het feit dat mensen al op de stoel zaten voordat wij alles hadden klaargezet. Ik was gewend om tijdens evangelisatieacties mensen aan te spreken en een traktaat aan te bieden. Het merendeel van de mensen was dan niet geïnteresseerd en liep met een boog om ons heen. Hier gingen mensen zitten en vertelden over hun problemen. Totaal anders.
Benen groeiden aan, frozen shoulders werden genezen, rugpijn verdween. Het was echt, de mensen konden dingen doen die ze voordat ze op de stoel zaten niet konden. Het was niet allemaal psychisch te verklaren, het was gewoon echt. God deed wonderen. Nog steeds.
Hierna heb ik een paar vlaggen laten maken en een banner besteld. Samen met Harjan ga ik de straat op om mensen iets aan te bieden. Genezing, en nog belangrijker, de Genezer. Hem leren kennen gaat het nog steeds om. Maar God bevestigt onze woorden door genezing.
Vaak bidden we eerst voor genezing en daarna vertellen we wie de persoon heeft genezen.
Soms twijfel ik. Groeien de benen echt aan? Kijk ik wel goed? Zitten de mensen misschien eerst een beetje scheef op de stoel en nu niet meer?
Maar dan denk ik aan een wat oudere man die ging zitten. Zijn benen waren ongelijk. Ik gebood de benen even lang te worden, maar er gebeurde niks. Een ander bad, maar er gebeurde nog steeds niks. De benen bleven ongelijk. Erg vervelend voor deze man. En tegelijk een bevestiging voor mij dat alle andere keren de benen toch echt gelijk werden.
We gaan op dit moment ongeveer om de week de straat op met de Gloriestoelen. Wanneer het weer iets beter wordt hopen we vaker te gaan. Er komen steeds meer mensen die mee willen. Mensen die Gods woord willen verkondigen en Zijn kracht willen zien.
Intussen heb ik een website gemaakt voor mensen die meer willen weten:
www.gloriestoel.nl
Twijfel niet, God is er. Hij houdt van je en Hij is dezelfde als vroeger. Hij geneest nog steeds. En Hij gebruikt hiervoor gewone mensen.

Roelof Speelman